“অতিকৈ চেনেহৰ মুগাৰে মহুৰা, তাতোকৈ চেনেহৰ মাকো; তাতোকৈ চেনেহৰ ব’হাগৰ বিহুটি, নেপাতি কেনেকৈ থাকোঁ…” সঁচাকৈয়ে, চেনেহৰ ব’হাগৰ বিহুটি নেপাতি কেনেকৈ থাকিব পাৰে অসমীয়াই! কিন্তু এইবাৰ ব’হাগ আহিছে মন ৰঙীন কৰিবলৈ নহয়, বিষাদৰ গধূলি হৈ। কিয়নো এইবাৰ যে নাই বিহুৰ ৰজা, ব’হাগৰ সম্ৰাট, অসমীয়াৰ হিয়াৰ আমঠু জুবিন গাৰ্গ। জুবিন গাৰ্গবিহীন এইবাৰ প্ৰথম ব’হাগ। অসমৰ প্ৰতিখন বিহু মঞ্চ, বিহুৰ আনন্দ, বিহুৰ মাদকতা অপূৰ্ণ হৈ থাকিব প্ৰতিগৰাকী বিহুবলীয়া ৰাইজৰ বাবে।
মঞ্চত নাথাকিব জুবিন গাৰ্গৰ সেই চিৰ পৰিচিত আবেদন, নাথাকিব তেওঁৰ তিতা-মিঠা সোৱাদযুক্ত বিহুৰে বিৰিণা পলবোৰ।কিন্তু তথাপি ব’হাগ আহিছে, আহিবই। কাৰণ, ব’হাগ মাথোঁ এটি ঋতু নহয়, নহয় এটি মাহ; অসমীয়া জাতিৰ ই আয়ুসৰেখা, গণ জীৱনৰ সাহ। আৰু সেয়ে প্ৰতিগৰাকী অসমীয়াই জুবিন গাৰ্গৰ অভাৱ অনুভৱ কৰাৰ মাজতে, তেওঁৰ স্মৃতিবোৰ ৰোমন্থন কৰি বিহু পালন কৰিব, জুবিন গাৰ্গক জীৱন্ত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব। এয়াই হৈছে ব’হাগ বিহুৰ মহত্ত্ব, অসমীয়া জাতি সত্তা।
ব’হাগ বিহু হৈছে অসমীয়া চহা প্ৰাণৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ উৎসৱ। প্ৰকৃতিয়ে সজল ৰূপ ধাৰণ কৰি ধৰাৰ বুকু শস্য শ্যামলা কৰাৰ বতৰা লৈ আহে ব’হাগ। ব’হাগ মানে সৃষ্টি-কৃষ্টিৰ ভঁৰাল, ব’হাগ মানে যৌৱনৰ মতলীয়া বা, ব’হাগ মানে প্ৰতিশ্ৰুতি আৰু মিলনৰ এক মঞ্চ।
নিৰ্বাচনৰ ব্যস্ততা কাটি কৰি থৈ ডেকা-ডেকেৰীসকল সাজু হৈছে বিহুৰ গিৰিপত ধৰিত্ৰীক আবেদনময়ী কৰিবলৈ, মঞ্চ কঁপাবলৈ।
ঢুলীয়াৰ ঢোলৰ গর্জন, পেঁপুৱাৰ পেঁপাৰ লহৰ, তিহিটি বাঁহীটিৰ সুৰত নাচনীয়ে টাকুৰি ঘূৰাদি ঘূৰিব। বিশ্ব কৃষ্টিৰ অন্যতম উপাদান বিহুক বিশ্ব মঞ্চলৈ নিয়াৰ প্ৰয়াস কৰিব।
ইয়াৰ মাজতে চেনেহৰ বাণীৰে আৰু মৰমৰ দীঘেৰে আমাৰ তাঁতশালত জীৱনৰ সপোন ৰচা শিপিনীসকলে বৈ উলিওৱা গামোচাৰে বিহুৱান যাচিব। সৰুৱে ডাঙৰৰ পৰা আশীৰ্বাদ লোৱাৰ বিপৰীতে জ্যেষ্ঠসকলেও কনিষ্ঠসকলক সুভাশিস প্ৰদান কৰিব। আনহাতে, প্ৰিয়জনে মৰম নিবেদন কৰিব।
যি কি নহওক, ব’হাগ বিহু হৈছে এক সমন্বয়ৰো উৎসৱ। কাৰণ বিভিন্ন জাতি-জনগোষ্ঠীয়ে নিজ নিজ পৰম্পৰাৰে ব’হাগ বিহু উদযাপন কৰে। ইয়াত ফুটি ওলায় সমন্বয় আৰু সংস্কৃতিৰ মেটমৰা সম্ভাৰৰ বিচিত্ৰতা।
আহক এই ব’হাগত আমি জুবিন গাৰ্গক সশ্ৰদ্ধ স্মৰণ কৰাৰ লগতে তেওঁ দেখুৱাই যোৱা আদৰ্শৰ বাটত খোজ দিবলৈ অংগীকাৰবদ্ধ হওঁ। এখন ভেদাভেদহীন সমাজৰ ভেটি স্থাপন কৰো। এখন বৈষম্যহীন সমাজৰ বাবে সংকল্পবদ্ধ হওঁ।
